Αντί σχολίου για τις εκλογές: Μιχάλης Παπαγιαννάκης, θεμελιώδης και διαχρονικός (2004)

Tο πολιτικό σκηνικό ήδη διαμορφώνεται επιτακτικά. Όλοι παρακολουθείτε και γνωρίζετε τις πεζές λεπτομέρειες, τις δήθεν πρωτοβουλίες, τα πραγματικά κενά λόγου και πράξης, τους ελιγμούς και τις συγκλίσεις, καμιά φορά τις δεύτερες σκέψεις, που τελικά οδηγούν όλο και πιο καθαρά σε μιαν αντιπαράθεση παρατάξεων, άλλο αν κάποτε πρόκειται για ψευδώνυμο και άλλοτε για πρόσχημα άλλων πρωτοβουλιών πριν ή μετά τις εκλογές (…)
(…) Να είμαστε παρόντες όχι μόνο ως δύναμη μαρτυρίας, αποκάλυψης και κριτικής, αλλά και ως κέντρο παραγωγής και εκπομπής προτάσεων, πολιτικών σχεδίων, για να μην πω πολιτικού σχεδίου, για την αριστερά ευρύτερα, για τους πολίτες, για την κοινωνία. Και είναι προφανές ότι μια τέτοια λειτουργία παραγωγής και εκπομπής πολιτικών μηνυμάτων δεν νοείται σε συνθήκες εργαστηρίου ούτε σχεδιάζεται επί χάρτου και τραπέζης. Ξέρουμε από την ιστορία της αριστεράς ότι διαμορφώνεται σε σχέση με τους άλλους, σε σύνδεση με τα κινήματα και σκιρτήματα της κοινωνίας, με όσους δεν είναι ικανοποιημένοι με τη «φυσική ροή των πραγμάτων», με θεωρητική και πρακτική αντίθεση προς αυτήν, επιβεβαιώνοντας τη ρήση ότι «κάθε ορισμός είναι και μια διαφορά». Έτσι ορίζεται ανέκαθεν και η αριστερά γενικώς και η ανανεωτική αριστερά ειδικότερα (…)Ξέρουμε ότι αν «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», εκκρεμεί αμέσως, εδώ και τώρα, η εκ νέου επιβολή της πολιτικής, της παρέμβασης και της ρύθμισης, συνολικά και σε επιμέρους καυτά προβλήματα, και σε κλίμακα τόσο πλανητική όσο και περιφερειακή, εθνική και τοπική.(…) Η κοινωνία μας βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλές και όχι πάντα συγκλίνουσες προκλήσεις. Ξαναβρίσκει μπροστά της έννοιες ξεχασμένες ή συκοφαντημένες ή εγκαταλειμμένες μετά από ατελέσφορες χρήσεις ή καταχρήσεις, όπως η ανάγκη του εκσυγχρονισμού, των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, για τη διαφύλαξη, ανανέωση και ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, για τον αποκλεισμό των αποκλεισμών που αναβλύζουν συνεχώς από τη σύγχρονη ανάπτυξη, για την αναδιάρθρωση του κράτους και την περιφερειακή του συγκρότηση, για την προώθηση της αειφορίας και της προστασίας του περιβάλλοντος με την ένταξη αυτών των εννοιών στην ίδια τη δομή και λειτουργία της οικονομίας, κρατικής, ιδιωτικής ή «κοινωνικής» που είναι και το μεγάλο σύγχρονο κοίτασμα για τη δημιουργία απασχόλησης αλλά και τρόπου ζωής, για την κατοχύρωση, υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, ιδιαίτερα του μειοψηφικού, του μειονοτικού, του διαφορετικού, για την προώθηση μιας αντίληψης ειρήνης και συνεργασίας στο διεθνές επίπεδο, με σταθερό το μέτωπο απέναντι σε εθνικιστικές υστερίες και ιδιοτελέστατες πατριδικαπηλείες (…)

(…) Ο δημόσιος χώρος της αριστεράς πρέπει να επιζήσει και να αναπτυχθεί και εντός αυτού η ανανεωτική εκδοχή για την αριστερά και την κοινωνία έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί και να πείσει, να δράσει και να παραγάγει ιδέες, προτάσεις, πρακτικές, αποτελέσματα, προοπτικές. Και βέβαια δεν αγνοούμε ότι όλα αυτά αποτελούν τμήμα της αριστερής συγκρότησης και δράσης, τμήμα που εντάσσεται από τα ίδια τα γονίδια της ανανεωτικής αριστεράς σε ένα ιστορικό σχέδιο πολιτικής διακυβέρνησης και μεταρρύθμισης. Στις σημερινές συνθήκες πολλοί υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο διαρθρωτικό και ισχυρά μεταρρυθμιστικό σχέδιο δεν είναι πλέον δυνατό, και μένει μόνο ο δρόμος της διαμαρτυρίας και της αντίστασης. Αυτό ισοδυναμεί με υποτίμηση της πολιτικής, με ανασφάλεια των φορέων της, με ισχυρή αποδυνάμωση της ίδιας της διαμαρτυρίας και αντίστασης, που μένει χωρίς προοπτική, κατεύθυνση και όραμα. (…)
(…) Μεταρρυθμιστικό πολιτικό σχέδιο είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίο και εφικτό, απαιτεί όμως ως προϋποθέσεις ισχυρότατες συγκλίσεις πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, εκείνων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του προοδευτικού εκσυγχρονισμού, της οικολογικής εγρήγορσης, του ευρωπαϊσμού και του νέου διεθνισμού που αρνείται την μη πολιτικά διευθυνόμενη παγκοσμιοποίηση (…)
(…) Στις εκλογές ψηφίζουμε πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν να παίξουν ένα ρόλο χρήσιμο και κρίσιμο στην συνολική διακυβέρνηση της κοινωνίας μας, στην πολιτική δράση και στη λήψη αποφάσεων, στην Κυβέρνηση αλλά και στη Βουλή. Ένας τέτοιος ρόλος είναι σύνθετος, περιλαμβάνει την ενεργό παρουσία, τον έλεγχο της πολιτικής που διαμορφώνεται, την κριτική, την πρόταση, τη στενή σύνδεση με τους πολίτες και τα ενδιαφέροντα τους. Ψηφίζουμε δηλαδή και για Κυβέρνηση και για αντιπολίτευση, για την ποιότητα της και για τις προοπτικές της (…).L: Να διεκδικήσουμε τις χρήσιμες και κρίσιμες δυνάμεις: Είμαστε Ευρωπαίοι, παραμένουμε στην Ευρώπη ψηφίζοντας υπέρ της Ευρώπης.

Aπό derlandstreicher.wordpress.com
6/5/12