Όλοι κατάλαβαν, αν και ελάχιστοι το παραδέχθηκαν, ότι η κυβέρνηση παρ' ολίγον να πέσει εξαιτίας του γεγονότος ότι άγγιξε τον ευαίσθητο τομέα του Δημοσίου. Μπορεί η τρικομματική κυβέρνηση να άντεξε όταν μπήκαν νέοι φόροι, μπορεί να άντεξε όταν μειώθηκαν οι περισσότεροι μισθοί και συντάξεις, αλλά ταρακουνήθηκε όταν πειράχθηκε το μαλακό της υπογάστριο, που δεν είναι άλλο από τον δημόσιο τομέα. Ενδεχομένως ο πρωθυπουργός να ενήργησε παρορμητικά και επιλέγοντας το «μαύρο» ως απάντηση στα αδιέξοδα, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να πει ότι το πολιτικό σύστημα έκανε κάτι διαφορετικό.
Οι 2.700 άνεργοι της ΕΡΤ έχουν την ίδια αξία που έχουν οι 1.300.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα και ακριβώς την ίδια βαρύτητα που έχουν οι εσχάτως 500 νέοι άνεργοι που προέρχονται από την «Κατσέλης». Κανείς όμως από το πολιτικό σύστημα, αλλά και εν μέρει από την κοινωνία, δεν τους αντιμετωπίζει με την ίδια σοβαρότητα και με τον ίδιο σκεπτικισμό. Εχει, άραγε, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές προτεραιότητες ένας άνεργος του Δημοσίου από έναν άνεργο του ιδιωτικού τομέα; Προφανώς και όχι!
Η ανεργία και η εξαθλίωση είναι η σύγχρονη «χολέρα», αποτελεί τη «μαύρη τρύπα» του πολιτισμού μας. Αποτελεί έναν εχθρό που δεν τον βλέπεις και που έρχεται όταν δεν τον περιμένεις. Δυστυχώς για την Ελλάδα όμως είναι μία σκληρή πραγματικότητα. Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, όχι πλέον οικονομικό αλλά βαθύτατα κοινωνικό. Περιθωριοποιεί ανθρώπους, «σκοτώνει» οικογένειες και δημιουργεί γκέτο. Η μόνη άμυνα μέχρι στιγμής είναι ο θεσμός της οικογένειας. που ευτυχώς στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τον άλλον «προηγμένο κόσμο», παραμένει ισχυρός. Αυτή είναι η μία πλευρά του προβλήματος, η κοινωνική. Υπάρχει και η άλλη όμως, η οικονομική. Αυτή που όσο κυνική και αν εμφανίζεται καθορίζει ζωές και το μέλλον της χώρας.
Υπάρχουν ερωτήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τους πάντες. Υπάρχει ένας δημόσιος τομέας που έχει βαριά ασθένεια; Υπάρχει ένας δημόσιος τομέας που είναι υπερτροφικός; Πρέπει να μειωθεί; Αν σε αυτό απαντήσει η κοινωνία πρωτίστως και επιπροσθέτως η κυβέρνηση θετικά, τότε δυστυχώς θα πρέπει να γίνουν κινήσεις που θα προσθέσεων νέους ανέργους από τη μία, αλλά θα δώσουν προοπτική στην οικονομία και την κοινωνία από την άλλη.
Οι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να μάθουν να μην πατάνε σε δύο βάρκες. Δεν μπορεί από τη μία να θέλουν μείωση του Δημοσίου και από την άλλη όταν η μείωση γίνεται πράξη να στυλώνουν τα πόδια και να κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να υπερασπίσουν το «κομματικό κράτος», την «αδιαφάνεια» και το «ρουσφέτι». Οι εποχές άλλαξαν. Ή τώρα ή ποτέ θα πρέπει η κοινωνία και η κυβέρνηση να επιλέξουν. Ή διατηρούμε τα προνόμια ή χτυπάμε το κακό στη ρίζα του;
Ο νέος υπουργός που αναλαμβάνει αυτό το δύσκολο, επίπονο και αντιλαϊκό έργο, δεν έχει δώσει δείγματα γραφής από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, ωστόσο καλείται να επιτελέσει ένα έργο που αν μη τι άλλο το πιστεύει. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του που το μόνο που ήθελε ήταν να κερδίσει χρόνο μη κάνοντας αυτά για τα οποία είχε δεσμευτεί να κάνει.
Θανάσης Παπαδής
Πηγή: imerisia.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.