Το μήνυμα της Αντζελίνας

Διάβασα το άρθρο της Αντζελίνας και την απόφασή της να προχωρήσει σε μαστεκτομή. Στέκομαι στο σημειολογικό κομμάτι που το θεωρώ πολύ σημαντικό. Διότι είναι μία διάσημη – ίσως και πρότυπο για κάποιες γυναίκες - που τόλμησε να κοινοποιήσει το πρόβλημά της.

Τι κατάφερε?

Κατά τη γνώμη μου, να απενοχοποιήσει τις αναστολές γυναικών σε αντίστοιχη θέση, να μιλήσουν για το πρόβλημά τους, να το μοιραστούν χωρίς να νιώθουν αυτολύπηση.

Να τους δώσει κουράγιο, το πρόβλημά τους μπορεί να αντιμετωπιστεί.  Να τους δώσει δύναμη να πάρουν αποφάσεις. Να διατηρήσουν την αυτοεκτίμησή τους.

Ότι τελικά το τέλος του κόσμου δεν έχει έρθει ακόμα.

Και κάτι ακόμη σημαντικό για να σκεφτούν:  “Δεν είμαι παθητικός αποδέκτης των όσων συμβαίνουν. Παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου στο βαθμό που από μένα εξαρτάται”

Τι πρέπει να κάνουν?

Μα ότι και η Αντζελίνα. Να ενεργήσουν με τη λογική τους και να μην μείνουν αδρανείς. Και άμεσα!

“Δεν περιμένω να μου εμφανιστεί το πρόβλημα. Βασίζομαι στην πρόληψη.

Αν υπάρχει κληρονομικότητα, τότε το ψάχνω ακόμη περισσότερο”.

Όμως μου δημιούργησε κι ένα στενάχωρο προβληματισμό... Άκουσα ότι η ειδική εξέταση κόστισε 3000$. Πολλά χρήματα...

Επιπλέον χρειάζεται και η αισθητική αποκατάσταση, σημαντικό για την ψυχολογία μιας γυναίκας, δεν είναι;

Κι αναρωτιέμαι, αν έχεις ιδιωτική ασφάλεια ή αν μπορείς να τα δώσεις, όλα καλά.

Αν όχι;

Περιμένεις από τη ... δωρεάν υγεία;

Υπάρχει κοινωνικός διαχωρισμός κι εδώ;

Δεν είναι ένα είδος ρατσισμού κι αυτό και χορηγός, το κατά τα άλλα, κράτος δικαίου;

''Υποκειμενικά''
The mouse and the cheese

15 Μαΐου 2013