[Ενστάσεις] Το χέρι του Μανιάτη

Το 2000, στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, η ΑΕΚ έπαιζε με τον Ιωνικό. Σε μια στιγμή του ματς, ο αστέρας τότε της ομάδας Ντέμης Νικολαΐδης πέτυχε γκολ με το χέρι το οποίο δεν είδε ο διαιτητής. Προκειμένου να αποκαταστήσει την αδικία, ο ίδιος ο παίκτης έτρεξε στον διαιτητή εξηγώντας του ότι το γκολ δεν έπρεπε να μετρήσει. Ο διαιτητής το ακύρωσε. Η πράξη εκείνη του ποδοσφαιριστή κρίθηκε υποδειγματική, γι' αυτό ο Νικολαΐδης βραβεύτηκε με το βραβείο Fair Play από τη FIFA, την Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Μπορούσε, άραγε, να κάνει κάτι παρόμοιο ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος σε μια κρίσιμη στιγμή του προχθεσινού φετινού τελικού Κυπέλλου ανάμεσα στην ομάδα του και στον Αστέρα Τρίπολης, και ενώ το σκορ ώς εκείνη τη στιγμή ήταν ισόπαλο, απέκρουσε με το χέρι την μπάλα μπροστά από το τέρμα - χωρίς να δουν την παράβαση ο διαιτητής και ο επόπτης; Αν είχαν δει τι ακριβώς συνέβη, ο διαιτητής έπρεπε να καταλογίσει πέναλτι και να αποβάλει τον παίκτη - κάτι που πιθανότατα να είχε αλλάξει τη ροή του παιχνιδιού. Οταν άρχισαν να διαμαρτύρονται οι παίκτες της αρκαδικής ομάδας, μπορούσε να εξηγήσει στον διαιτητή τι ακριβώς είχε συμβεί ο παίκτης - πέτρα του σκανδάλου, ζητώντας του να αλλάξει την απόφασή του;
Θεωρητικά, θα μπορούσε. Αλλά πάντως δύσκολα θα το αποφάσιζε. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τίποτα δεν είναι πάνω από το βραχυπρόθεσμο συμφέρον της ομάδας - κι αυτό συμπίπτει, πάντα, με την επικράτηση, τη νίκη, το τρόπαιο. Το fair play θεωρείται μια ιδεαλιστική εκκεντρικότητα. Στον βάναυσο αγώνα για την επικράτηση, όμως, δεν υπάρχει χώρος για ιδεαλιστές. Ούτε καν για αμφιβολία. Το χρώμα είναι η κυρίαρχη αξία. Το επιβεβαίωναν χθες, μετά το αμφισβητούμενο τελικό αποτέλεσμα, τα πρωτοσέλιδα οπαδικών εφημερίδων. 
Το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό άθλημα ανάμεσα σε δυο ομάδες με τις οποίες δεν στρατευόμαστε παρά για απολύτως συναισθηματικούς λόγους: επειδή ήταν κι ο πατέρας μας, επειδή ήταν στη γειτονιά μας ή στην πόλη μας, επειδή ταυτιστήκαμε με κάποιο πραγματικό ή φανταστικό νόημα. Ωστόσο, παρά την απουσία της λογικής, οι νίκες και οι ήττες, με τους συμβολισμούς τους, είναι καθρέφτης της ζωής.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο Ολυμπιακός έχει πολλές νίκες και τα περισσότερα τρόπαια απ' όλους. Μοιραία έχει πολλούς εχθρούς - στις συμβολικές αντιπαραθέσεις, η αντιπαλότητα είναι ενστικτώδης, εύκολα γεννάει φανατισμούς και έχθρες.
Που σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός έχει υποχρέωση αμέσως να συμβάλει στην όσο το δυνατόν αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο άθλημα και, κυρίως, στους συμβολισμούς του. Και επειδή πρόκειται περί αθλήματος, ο κορυφαίος συμβολισμός είναι το fair play. Στις συνθήκες στις οποίες έχει περιπέσει ο αθλητισμός μόνο οι πρωταθλητές μπορούν να συμβάλουν στην αποκατάσταση του κύρους του.
Για να το επιτύχουν, απαιτείται μια γενναία δόση αυτοκριτικής.

Ηλίας Κανέλλης  
ΤΑ ΝΕΑ
13/5/2013